Eerste indruk van het Strubbenbos. Zoveer bomen maar welke zijn nu het fotogeniekst?
Oog in oog met de ‘dansende bomen’: Een tijdreis door het Strubbenbos
Heb je weleens het gevoel gehad dat je een schilderij bent binnengestapt? Dat overkwam mij onlangs in het Strubbenbos, onderdeel van het Nationaal Park Drentsche Aa. Terwijl de mist nog zachtjes tussen de grillige eiken door zweefde, werd ik getrakteerd op een ontmoeting die ik niet snel zal vergeten.
Een sprint uit het niets
Ik liep net het bos in toen de stilte werd doorbroken door het ritselen van bladeren en vliegensvlugge hoefgetrappel. Voordat ik met mijn ogen kon knipperen, schoten er drie reeën in een volle spurt vlak langs me heen!
Het mooiste kwam daarna: alsof ze net zo nieuwsgierig waren naar mij als ik naar hen, draaiden ze om en renden een stukje terug. Op een veilige afstand bleven ze staan, stokstijf, met hun grote donkere ogen recht op mij gericht. Een moment van pure connectie met de natuur.
Waarom de bomen hier ‘dansen’
Het Strubbenbos is niet zomaar een bos. De naam ‘strubbe’ slaat op de grillige, laagvertakte eiken die je hier overal ziet. Deze bomen hebben een bijzonder verhaal:
Vroegere kap: Vroeger gebruikten boeren de eiken als hakhout. De bomen werden telkens tot de grond toe afgehakt voor brandhout en omheiningen.
Snoeien door schapen: Wat de mens niet afhakte, werd door de grazende schapen opgegeten.
Resultaat: De bomen groeiden in de meest bizarre, kronkelige bochten om aan de hongerige schapenbekken te ontsnappen. Hierdoor lijkt het nu net alsof de bomen stiekem dansen als er niemand kijkt.
Wat kun je nog meer tegenkomen?
Naast de reeën en de fotogenieke bomen is er in dit gebied nog veel meer historie te vinden:
Hunebedden en Grafheuvels: Je wandelt hier letterlijk over eeuwenoude heilige grond. In de directe omgeving (richting het Balloërveld) vind je sporen van bewoning die duizenden jaren teruggaan.
Drentse Heideschapen: Met een beetje geluk tref je de herder met de kudde aan, die nog steeds helpt om het landschap open te houden.
De Drentsche Aa: De beek die door het gebied slingert is een van de weinige in Nederland die nog bijna volledig haar natuurlijke, kronkelende gang mag gaan.
Tip van mij: Ga vroeg in de ochtend of rond de schemering. Dat is niet alleen het moment dat het licht prachtig door de strubben valt, maar ook de grootste kans om — net als ik — oog in oog te staan met de lokale bewoners van het bos.
Laat een leuk commentaar achter wat je van de foto’s en deze blog vind, dank je wel. SPAM berichten worden allemaal verwijderd.
